Bystander Intervention 101

Courage is not the absence of fear, but rather the assessment that something else is more important than fear.” — Franklin D. Roosevelt

Looks like hardly a week will pass by without some news item or other about bystander apathy. The pick of this week is about a woman raped in broad daylight by a drunkard. Apparently, there were numerous folk on the road who didn’t intervene and were seen to be making videos using their cell phone camera.

A while ago there was a video circulating in facebook about a woman scooter rider, who lost her balance having run into a pothole in the road, fell down and was immediately crushed by a bulldozer. The bulldozer driver didn’t stop to check on her. Nor did several other folks driving by in their own vehicles.

I can go on and on, but you know what I am talking about. You have come across many such stories yourself, no doubt.

I don’t want to be judgemental and castigate the videographers involved, attributing morbid voyeurism to them. After all, that scumbag rapist was apprehended by the police with the help of someone’s video and to that extent it is a service. Though it begs the question why so many felt the need to be a service provider. Collective direct action may have saved the day for the hapless woman.

Looking back, I have been in half a dozen assorted situations where someone was harassed or was in distress in full public view. None of these incidents were so egregious as rape, but nevertheless on those occasions, I either simply froze or rationalized to myself that it wasn’t serious enough or waited for someone else to take the lead in helping the victim and when that happened convinced myself that I had no role to play and so walked away.

Which tells me that if the incidents were worse, I may all the more shy away from acting.

Here are a set of videos I watched to educate myself on some strategies and tactics for bystander intervention:



It is a fair question to ask whether having watched these educational videos, I feel better equipped to act in future.

I’ll be honest and say “I don’t know”.

But I sure hope so.



மௌன குருவே, ஹரனே, எனையாண்ட நீலகண்டனே !


Provided below is an account of my experience at the 3 day silent meditation retreat organized by Navadarshanam:




















தீண்டுவீர் ஆயின் எம்மை திருநீலகண்டம் !

My sixty seconds of militant nonviolent protest

As you can see, I offered to and am holding a banner that says “Save men from false cases”, not the one that says “Say no to marital rape bill”. I was passing by Ulsoor lake one of the mornings last week and saw a bunch of protesters and did my part in standing up in symbolic support.

For after all, “Injustice anywhere is a threat to justice everywhere” and “History will have to record that the greatest tragedy of this period of social transition was not the strident clamor of the bad people, but the appalling silence of the good people.”

No, I do not know the organization involved, their charter or agenda. It is very likely that I may differ from their goals and objectives on many fronts.

I do think people should speak up for men being oppressed and while doing so, ensure that such discourse does not refer to the plight of women (which on a broad basis is orders of magnitudes worse, yes.)

I don’t particularly care whether there is a separate marital rape bill/law. Marital rape as with any rape is horrifying and abominable and the victims should have recourse to relief. May be the existing laws around domestic violence cover that – may be they don’t.

To claim marital rape does not happen in India or to mouth sanctimonious platitudes about the glory of Indian familial structure or to hold that there should be no law because it may be abused, you must be one (or worse more) of:

  1. A moron
  2. A person who has had lobotomy
  3. An Indian lawmaker

No. Thanks for not putting words into my mouth: I don’t necessarily agree 3 implies 1 & 2.

This post is not about marital rape per se, but about some questions that are whirling around my mind after reading an article forwarded by a friend. (No links, you are welcome)

The article’s central premise was that only an “explicit yes” (to sex) counts as “yes” and “yes to A” does not mean “yes to B”.

I think no right thinking person can argue with that.

But complications arise with semantics. What does qualify as “explicit yes” ? If the husband and wife have widely mismatched sexual appetite and if the husband (/wife) initiates or expresses interest in sexual intimacy, gently and respectfully, every so often , only to be turned down repeatedly, what are his (/her) options ?

Is he (/she) allowed to express his (/her) disappointment or frustration or displeasure at being denied, as long as such expression stays nonviolent? If so, can’t it be argued that such a display of emotions would amount to passive aggression on the part of the husband (/wife) with an intent to manufacture consent the next time ?

Let us say the spurned husband (/wife) is a saint and handles being turned down stoically or even cheerfully. Is it OK for the husband (/wife) to initiate a request for intimacy a week hence ? A month hence ? Wouldn’t repeated suggestion of intimacy amount to coercion to consent ?

Why only talk of sex ?  Broadening it up a bit, partners in marriage need to agree on so many things. What happens if they can’t agree on something ? If the dispute is about whether Modi is a good man or not, spouses can perhaps “agree to disagree”; but what if it is about a matter that needs to be acted upon with concrete steps ? Does the person who “backed off” allowing the other spouse to move forward with his (/her) choice, just allowed their “person” to be “raped” ?

What of the spouse, all too common, that lifelong subordinates her (/his) interests in the larger interests of the family ? Did she (/he) just allow herself (/himself) to be violated ? Is the other spouse a “moral rapist”?

Complex questions. I don’t pretend to know the right answers.

But as often is the case with such, the answer may be simple:

அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை
பண்பும் பயனும் அது.

(“If love and virtue in the household reign, This is of life the perfect grace and gain.”)

But who is that said, “For every complex problem there is an answer that is clear, simple, and wrong” ?

For this one may be simply shifting the complexity goalpost.

Marriage cannot be anything other than a zero sum game so long as the spouses view it as such.

May be science will one day come to the rescue. By allowing men and women to choose well matched spouses selected via brain mapping. Or by allowing spouses to tweak their libidos down/up to match.

Science is not there today. What about scientists ?

I recall reading Richard Feynman’s proposal to his wife on how to solve disagreements between them. His plan effectively was: “Whenever we have differences, let us sit down and talk it out. If consensus emerges as a result, great! If not, you defer to my opinion since I am the elder of the two” (paraphrased)

Surely you are joking Mr Feynman!

P.S: Yes, I understand sexual violence is often not about sex, but about power.


India needs more tax “terrorism”, not less.


“மைக்கேலு! மைக்கேலு! மைக்கேலு! எந்திரிப்பா, வெளியே போலீஸு வந்திருக்கு, சும்மாயிருக்கியே! எந்திரிப்பா!” “நோட்டடிச்சா போலீஸ்தான் வரும். ஹஹ்ஹஹ்ஹா!”

நாட்டின் முன்னாள் நிதி அமைச்சரும், குற்றம் கண்டே பேர் வாங்கும் புலவர் பெருந்தகையுமான யஷ்வந்த் சின்ஹா அவர்கள், தன் ஆழ்ந்த அனந்த சயனத்தில் இருந்து விழித்தெழுந்து நாட்டின் நிதி நிலைமை பற்றிய தன் கவலைகளைப் பற்றிப் பிடித்த பிலாக்கணத்தை நீங்கள் கேட்டிருக்கலாம். தனது `தேசிய கடமை’யை சிம்ஹ கர்ஜனை மூலம் ஆற்றித் தீர்த்துவிட்டபடியால், சின்ஹா திரும்பவும் துயிலுக்குத் திரும்புவார் என்று நம்புவோம். (வேண்டுவோம்)

கடமை உணர்ச்சியில் கீதாச்சாரியாரனுக்கு அடுத்த படியில் யஷ்வந்தாச்சாரியாருதான்!

தெரியாத சமாச்சாரத்தில் வாய் திறக்கா அவையடக்கக்காரன் என்பதால், சின்ஹா அவர்கள் உதிர்த்த பொருளாதாரக் கருத்துக்களை வல்லுனர்களுக்கே விட்டு விடுகிறேன். ஆனாலும், சின்ஹா அவர்களுக்கு ஒரு சின்ன சஜெஸ்ஷன்: “ஐயா, நீங்க அடுத்தமுறை கருத்துசொல்லும் முன்னால், நம்ம சிதம்பரம் ஐயா அவர்களை தயவுசெய்து கூடவே ஒத்து ஊதவேண்டாம்னு கெஞ்சிக்கேட்டுக்கங்க. அவரு உங்க கருத்தைக் குதூகலத்துடன் வழிமொழியறதாலேயே, உங்க கருத்தும் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கப்படுவது தவிர்க்க முடியாததாக போவுது!” 


சமீப சில மாதங்களாக, `வரித்தீவிரவாத’ நாடாக இண்டியா மாறி வருவதாக பக்கம் பக்கமாக அலறல்கள் அதிகமாகி வருகிறது. `ரெயிடு ராஜ்’ கட்டவிழ்த்துவிடப் படுவதாகவும், எக்கச்சக்க கெடுபிடி என்றும், பொலிடிகல் வெண்டெட்டா என்றும், எதிர்க்கட்சிகளை மட்டும் டார்கெட் செய்யும் செயல் என்றும், இண்டியாவில் `ஈஸ் ஆஃப் டூயிங் பிஸினெஸ்’ (!) பாதிக்கப்படுவதாகவும் நீலிக்கண்ணீரும் ஒப்பாரியுமாக, டீவீ, ப்ரிண்ட் மீடியா, ஸோஷியல் மீடியா என்று எங்கே பார்த்தாலும் ஒரு ஹை டெஸிபெல் ஆர்கெஸ்ட்ரேடட் கேம்பெயின்.

சின்ஹாவும் இதுபற்றி புலம்பியிருக்கிறார்.

என் பாமரத்தனமான கேள்வி: பணத்தைப் பதுக்கினால், போலீஸ் ரெயிடு தான் வரும், பின்ன பதக்கமா வரும் ?

மேற்சொன்ன வாதங்களில் மதிக்கத்தக்க ஒரே கேள்வி, எதிர்கட்சியினர் மட்டுமே பாதிக்கப்படுகிறார்களா என்பது ஒன்றுதான். ஆனால், தற்போது ஆளும் கட்சியில் இருக்கும் S.M. கிருஷ்ணாவின் மகன் நடத்தும் காஃபிக்கடைகள் ரெயிடில் சிக்கி 650 கோடி கறுப்புப்பணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறதே ?  

மொத்தத்தில், தத்தம் பின்பக்கங்களில் காட்டப்பட்ட தீப்பந்தங்களின் உஷ்ண ஜ்வாலை பொறுக்காது இங்கும் அங்கும் அலறி ஓடும் பெரும்பெருச்சாளிகள் கிறீச்சிட்டும் ஓலத்தை சகித்துக்கொள்வது நமது `தேசிய கடமை’.

இன்றையத் தேவை, இன்னுமே அதிக கெடுபிடி, கம்மி அல்ல.   


ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும் …

An article in today’s TOI featuring my daughter’s project work is available here. As I didn’t want to ruin the appearance of my blog by featuring the real state of Bangalore lakes, I will post a serene picture here.

Image result for bangalore lakes


தந்தை மகற்காற்று நன்றி

“Harilal was a fine boy, like all earthly things, Bapu’s glory too cast a shadow which became Harilal’s lot.”  — C.R.

முன்குறிப்பு: இந்த கட்டுரை “யாம் பெற்ற துன்பம் பெறுக இவ்வையகம்” தொடர் வரிசையின் இரண்டாம் பகுதி. முதல் பகுதி இங்கே.

மோகன் தாஸ் கரம்சந்த் காந்திக்கும் (காந்தியை காந்தி என்று அழைத்தால் யாரும் அடிக்க வரமாட்டார்கள் ஆகையால், வேறு சிலரைப் பற்றி எழுதும்போது அவர்களுடைய சஹஸ்ர நாமங்களையும் சொல்லி வைக்க வேண்டி வரும் கட்டாயம் இந்தக் கட்டுரையில் இல்லை. காந்தி மேல் நிறைய மரியாதை உண்டு என்று சொல்லிக்கொண்டு காந்தியை காந்தி என்றே ரெஃபர் பண்ணுவோம் …) அவருடைய சீமந்தப் புத்திரனான ஹரிலால் காந்திக்கும் இடையேயான தீரா இழுபறிப் போராட்டம் (tug of war/war of attrition) பற்றி ஒரு படமும், ஒரு புத்தகமும் இந்த வாரம் பார்க்க/படிக்க நேர்ந்தது.

அப்பனுக்கும் மகனுக்கும் விரோதத்திற்கு அடிப்படைக் காரணம், ஹரிலாலின் `இங்க்லண்ட் போய் படித்து பாரிஸ்டர் ஆக வேண்டும்’ என்ற தீவிர அபிலாஷைக்கு காந்தி சற்றும் ஆதரவு காட்டாதது. “ஏட்டுச் சுரைக்காய் கூட்டுக்குதவாது” என்ற தன் உறுதியான கொள்கையால், மேல் படிப்பு மட்டுமல்ல, தன் குழந்தைகளின் ஆரம்பப் படிப்பிற்கே ஆர்வம் காட்டவில்லை `பாரிஸ்டர்’ காந்தி.

`ஜெயில்’தான் என் தலையாய பள்ளி, நான் ஜெயிலில் கற்றுக்கொண்டது இங்க்லண்டில் கற்றுக்கொண்டதை விட பல மடங்கு. தேச சேவைக்கு ஏட்டுப்படிப்பெதற்கு ? என்பது அவர் வாதம்.

பெரியப்பா வீட்டில் இண்டியாவில் வளர்ந்ததால் ஹரிலாலுக்கு பள்ளிக்கூடப் பக்கம் ஒதுங்கவாவது பிராப்தம். தென் ஆஃப்ரிக்காவில் காந்தியுடனே ஆசிரமத்தில் வளர்ந்த மூன்று இதர மகன்கள் எழுதப் படிக்கக்கூடத் தெரியாத தற்குறிகளாகவே வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் – காந்தியால், கஸ்தூர்பாவின் எதிர்ப்பை மீறி.

தேச சேவை, பரதேச சேவை என்று, எப்போதும் ஊர் சுற்றும், வீட்டில் இல்லாத அப்பா. ஆசிரமத்தில் ட்ரை லெட்ரினில் மலம் அள்ள இன்னும் ஒரு ஆள் தேவைப்பட்டதாலோ அல்லது சமையல் வேலை கவனிக்க உதவுவார் என்றோ, அல்லது இதர காரணத்திற்கோ காந்தி கஸ்தூர்பாவை ஆஃப்ரிக்காவிற்கு அழைத்துக்கொள்ள, தாய், தந்தை இருவர் கவனிப்பும், அரவணைப்பும் இல்லாமல், தன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத காரணங்களால் வெவ்வேறு ஸ்கூல்களாக பந்தாடப்பட்டு, தட்டுத் தடுமாறி வந்த ஹரிலால் தென் ஆஃப்ரிக்காவிற்கு வந்தபோது பெரிய அதிர்ச்சி:

தன் தம்பியர் மூவரும் நிரட்சர குட்சிகளாய் (illiterate) வளர்ந்து வருவது!

தான் இங்க்லண்ட் போய் பாரிஸ்டராக வேண்டும் என்ற ஆர்வத்திற்கு பெரும் முட்டுக்கட்டு –  காந்தியின் மனப்பாங்கால். பணமுடையாலும் கூட. ஆசிரமவாசிகள் யாரும் சொந்தமாக பணம் வைத்திருக்கக்கூடாது என்பது காந்தியின் விதிமுறை.

அதிர்ஷ்ட வசமாக, நண்பர் ஒருவர் `காந்தியின் மகன்களில் ஒருவர் பாரிஸ்டர் படிப்பு படிக்க ஸ்காலர்ஷிப்’ என்று ஒன்று ஏற்பாடு செய்ய, ஹரிலாலின் கனவு துளிர்க்கிறது. காந்தியோ, அதை ‘ஆசிரமவாசிகளில் ஒருவர் பாரிஸ்டர் படிப்பு படிக்க ஸ்காலர்ஷிப்’ என்று மாற்றச் செய்கிறார். இல்லையென்றால் தான் தன் சேவைக்கு கூலி வாங்கியதாகிவிடும் என்று காரணம் காட்டி. தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பப்பட்ட சகன்லால், படிப்பை பாதியிலே விட்டுவிட்டு கழண்டுகொள்ள, மீண்டும் ஹரிலாலுக்கு நப்பாசை உதிக்கிறது.

என்ன பண்ணினார் காந்தி ? “நான் ஒரு இந்து. ஒரு பார்ஸி மாணவனை தேந்தெடுத்துப் படிக்க அனுப்பினால், அது மத நல்லிணக்க விஷயத்தில் ஒரு  இம்பாக்ட் க்ரியேட் பண்ணும்” என்று சொல்லி, ஒரு பார்ஸி மாணவனை பொறுக்கி அனுப்பி வைத்தார் !

மஹாத்மா பாருங்க ! வேறென்ன பண்ணியிருக்க முடியும் அவரால ?

ஹரிலாலின் சவப்பெட்டியில் காந்தி அறைந்த அடுத்த ஆணி, ராஜ்கோட்டிலும், போர்பந்தரிலும் இருந்த தன் பூர்வீக பாட்டன் சொத்தையெல்லாம், வேண்டாம் என்று துறந்து கையெழுத்துப்போட்டு, சொந்தக்காரர்களுக்குத் தானாகவே வலிய வந்து தாரை வார்த்துக் கொடுத்தது !

Screenshot from 2017-09-18 09:09:47

தன் குழந்தைகளைப் பற்றிய காந்தியின் கனவுதான் என்ன ?

கடும் எளிமை வாய்ந்த ஆசிரம வாழ்க்கை. உப்போ, சர்க்கரையோ சேர்க்காத (உண்மையில்) சப்பென்ற பத்திய சாப்பாடு மூன்று வேளையுமே. காலையில் தினம் `கட்டஞ்சாயும்’ ரொட்டித்துண்டும்; ராத்திரி கஞ்சி/கூழ். தன் பிரம்மச்சரிய விரதத்திற்கு `பால்’ பங்கம் விளைவிக்கிறது என்று கண்டதால், ஆசிரமத்தில் பாலுக்குத் தடை. படுக்கத் தலைகாணி லேது, மரத்தில் இழைத்த மணை மட்டும். கீழுக்கு ஒன்றும் மேலுக்கு ஒன்றுமாக இரண்டு போர்வைகள். அதிகாலையில் இருந்து ராவரை கடும் உடல் உழைப்பு. ஆசிரமத்தில் இருந்து எங்கே போகவேண்டுமானாலும் `பொடி நடையாய் போறவரே ! பொறுத்திருங்க, நானும் வாரேன்’தேன் . ஒரு வழி 20 மைலானாலும். ஆசிரமவாசிகள் சொந்தமாக காசு பார்க்கக்கூடாது. எல்லாம் பொது. எல்லா வேலையிலும் எல்லாருக்கும் பங்கு. சேவை, தியாகம், எளிமை … 

ஆசிரம வாழ்க்கையில் சில நிகழ்ச்சிகள் அதிர்ச்சி அளிப்பவை: தன் மகன் மணிலால் ஒரு ஆசிரமவாசிப் பெண்ணின் கூந்தலைத் தொட்டு ரசித்தான் என்பதற்காக – அடிக்கப்பட்டது மொட்டை, இரண்டு இளம் பெண்களுக்கு ! அண்ணலின் அந்தராத்மாவின் குரல் சொல்படி !

1970களில் ஈரோடில் செங்குந்தர் ஹைஸ்கூலில் படித்தபோது, செல்லப்பா என்று ஒரு தமிழ் வாத்தியார் இருந்தார். ரொம்பவே பிராமண துவேஷி. பிராமணர்களை பாதி பீரியட் திட்டித் தீர்த்தபின், தமிழும் நடத்துவார்.


வள்ளுவர் ஏன் குறளில், அறம் (தர்ம), பொருள் (அர்த்த), இன்பம் (காம) பற்றி மட்டும் எழுதி வீடுபேறு (மோக்க்ஷம்) பற்றி எழுதவில்லை என்று செல்லப்பா வாத்தியார் தானே கேள்வியெழுப்பி தானே சொன்ன பதில்: “அற வழியில் பொருளீட்டி, அறவழியில் மட்டும் இன்பம் நாடினால், வீடு பேறு தானே கனியும்.”

காந்தி “அற வழியில் பொருளீட்டி அதையெல்லாம் துறந்து, அறவழியில் வீடு பேறு நாடினால் இன்பம் தானே கனியும்.” என்ற வகையில் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

அறியாப்பருவ சந்ததியனரையும் வாழ வைத்திருக்கிறார் – அதே முறையில்.

What of Harilal himself ?

ஆசிரம வாழ்க்கை பிடிக்காமலும், அண்ணலின் வழிமுறைகள் பிடிக்காமலும், நொந்து நூலாகி இண்டியாவிற்குத் திரும்பிய ஹரிலாலின் கதை, ஹரிலாலின் கதையா அல்லது ஹரிச்சந்திரன் கதையா என்ற சந்தேகத்தைக் கிளப்பும் வகையில் ஒரே சோகமயம்.

மைடாஸ் தொட்டதெல்லாம் தங்கப்பாளம்; ஹரிலால் தொட்டதெல்லாம் களிமண்.

விட்ட படிப்பைத் தொடங்கினால், க்ளாஸில் இதர மாணவர்கள் எல்லாம் வயதில் பாதி. வயசாகிவிட்டதாலும், முன்னால் படித்ததெல்லாம் மறந்துவிட்டதாலும் பாடம் சுட்டுப்போட்டும் ஏறாத நிலை. காந்தி மகன் என்பதாலேயே கடை மட்ட வேலை வாய்ப்பு யாரும் தரத்தயாரில்லை. உயர் உத்தியோகத்திற்கு படிப்பில்லை. தொழில் செய்ய கையில் பணமில்லை. பூர்விக சொத்தையெல்லாம் அப்பா தாரை வார்த்தாகிவிட்டது. கடனை உடனை வாங்கி ஆரம்பித்த தொழில்கள் எல்லாம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நொடித்துப் படுத்துக்கொள்ள, பக்கம் பக்கமாக கடன் தொல்லை. பேரிடியாக மனைவி அல்ப ஆயுஸில் காலி … என்று ஒரு series of unfortunate events !

என்ன ? ஹரிச்சந்திரன் கதையில் தேவர்களெல்லாம் திரண்டு வந்து “உன்னை பரிசோதிக்கத்தான் இதெல்லாம். எல்லாம் விளையாட்டுக்கு, லொலொலொலாய்” என்று சொன்னமாதிரி சொல்லவில்லை. 

விரக்தியாலும், சகவாச தோஷத்தாலும், குடிப்பழக்கம், விபசாரிகள் தொடர்பு என்று ஆரம்பித்து, கடன் கடலாகப் பெருகி, காசு கிடைக்கும், கன்னி கிடைக்கும் (72ஆ வெறும் 1ஆ தெரியவில்லை) என்று ஆசை காட்டப்பட்டதாலும், அப்பாவை `பழி வாங்க’ ஆசைப்பட்டதாலும், அப்துல்லா காந்தி என்று மதம் மாறி மௌல்வியாகவும் ஆகி, கடைசியில் எல்லாம் போய், வீடு வாசல் நாதி எதுவும் இல்லாமல், ஊர் ஊராய் அலைந்து திரிந்து, அப்பனுக்கு கொள்ளி வைக்கவிடப்படாமல் (குடி போதையால்), பம்பாய் சிவப்பு விளக்குப்பகுதியில் தெருவில் அனாதைப் பிணமாக சாவது ஹரிலாலின் டெஸ்டினி. 

“என் வழி தனீ-ஈ-ஈ-ஈ வழி” என்பது நம் நிகரற்ற நட்சத்திரத்திற்கு முன்னாலேயே காந்தி கடைபிடித்த மேட்டரே.

எதாவது ஒரு மாரல் டைலெமா என்றால், உடன் தன் பகவத் கீதை பிரதியை எடுப்பாருங்க அண்ணலு. கொஞ்ச நேரம் அப்படியே புரட்டிக்கிட்டிருப்பாரு. அப்பால, கண் மூடி மௌன நிஷ்டை. அவர் அந்தராத்மாவின் குரல் (inner voice) ஒலிக்கும் வரை உன்னித்துக் கேட்பாரு. குரல் ஒலித்தவுடன், பகலவனைக் கண்ட பனிபோல தீர்ந்தது பிரச்சினை!

அண்ணலின் அந்தராத்மாவின் குரல் ரொம்ப ஹை டெஸிபெல் குரலாக இருக்கும்போல. ஏன்னா, அக்கம் பக்கத்தோர், ஊராமுட்டு, சாதி சனம் அவைங்கவைங்களோட அந்தராத்மாவின் குரல்வளைகளில் இருந்து எழும்பும் எந்த ஒலியையும் எடுபடாது அடித்து முழுகித்தொலைத்துவிடும் சக்திகொண்டது.

யாரேனும் தப்பித்தவறி எதிர்கருத்து சொல்லி வைப்பது வம்பு – may prove to be a career limiting move. அல்லது உறவினரான பட்சத்தில், “இது உன் தப்பில்லையப்பா. என் தப்பு, உன்னை நான் தூய சேவை மனப்பாங்கோட வளர்க்க நான் தவறிவிட்டேன். அந்த தவறுக்குப் பிராயச்சித்தமாக நான் உண்ணாவிரதம் இருக்கப்போகிறேன்” அப்படின்னு புறப்பட்டுடுவாரு !

அம்பேத்கர் தன் அராஜகத்தின் இலக்கணம் என்ற சொற்பொழிவில் சில பகுதிகளை காந்தியை மனதில் வைத்துச் சொன்னாரா என்பது என் நெடுநாள் சந்தேகம். 

கொண்டது விடா மூர்க்கனும் முதலையும் மட்டுமல்ல – மோகன் தாஸ் காந்தியுமே.

கீதை, கீதை என்று கட்டிக்கொண்டு அழுதவர் தன்னை இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டாரா என்று தெரியவில்லை:

  1. தந்தை என்ற வகையில் தன் கடமை என்ன ? `அவையத்து முந்தியிருப்பச் செயல்’ என்றால், யாருடைய `அவையம்’ ? உன் மதமா ? என் மதமா ? சம்மதமா ?
  2. If vanity is to be vanquished, what of the vainness to be known as the victor of vanity?

மஹாத்மா என்ற சிலுவையை சுமத்திவிட்டோம். பளுவில் சரிந்தது காந்தி மட்டுமல்ல.

எந்த ஒரு வாழ்க்கையுமே, எவ்வளவு மோசமானதானபோதிலும், முழுக்க முழுக்க அர்த்தமில்லாமில் போவதில்லை என்று படித்திருக்கிறேன்.

அண்ணல் அர்த்தராத்திரியில் சுதந்திரத்தை வாங்கிக்குடுத்தார். ஹரிலால் வாழ்க்கையால் யாருக்காவது லவலேசமாவது பயனுண்டா?

தானாடாவிடினும் தன் சதையாடும் வகையில் ஹரிலால் காந்தியின் பேத்தி சொன்னபடி: “It was because of Harilal that Gandhi let his other sons choose their own careers instead of working in the villages as he wanted them to do. He learnt from the mistakes he’d made with Harilal. And when Kanti decided to become a doctor, Gandhi readily agreed, asking his three sons to contribute towards his expenses.

இது பின்னாள் கதை. காந்திலால் காந்தி (ஹரிலாலின் மகன்) மெட்ரிகுலேஷன் எக்ஸாம் எழுதுவதில் மோகந்தாஸ் காந்திக்கு சற்றேனும் சம்மதமில்லை. காந்திலால் மெட்ரிகுலேஷன் படிக்க ஆசைப்படுவது தன் இதயத்தைத் தோட்டாவால் துளைத்தது போன்றது என்பதே காந்தியின் பொஸிஷன்.

பரீட்சை எழுத பம்பாய் போக காசு கேட்டபோது, காந்திலாலுக்குக் கிடைத்த பதில்?

“உனக்கு மெட்ரிகுலேஷன் அவ்வளவு முக்கியம்னா, வார்தாவிலிருந்து பம்பாய்க்கு நடந்தே போ !”

வாழ்க்கையில் விடைகள் இல்லாத கேள்விகள் பல. சில சம்பவங்கள் ஏன் இப்படி அவை நடந்தவகையில் நடந்தன என்பது அதில் ஒன்று. “விதி வலியது”, “நிழலெனத் தொடர்ந்த முன்னூழ்க் கொடுமையின் பயன்”, “ஆண்டவனின் திருவிளையாடல்/லீலை” என்றெல்லாம் தம் மனப்பக்குவத்தாலோ அல்லது பத்தாம்பசலித்தனத்தாலோ  அல்லது அப்பாவித்தனத்தாலோ ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தவர்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள்!

அது இயலாத இதர பிறர், கடந்து போன காலச்சம்பவங்களை, நினைவுகள் என்ற சல்லடையில் போட்டு திரும்பத் திரும்ப சலித்து, சலித்து காரணங்களைத் துழாவித் தேடித் தேடித் தாமும் சலிக்கவேண்டியதுதான்.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு கேணப்பயல் கிறுக்கிவைத்த கதை – கூச்சலும் குழப்பமும் ஜாஸ்தி, அர்த்தம்ன்னுப் பார்த்தா ஒரு புண்ணாக்கும் கிடையாது அப்படின்னு `மேலைநாட்டு காளிதாஸர்’ சொல்லியிருப்பதாகத் தெரிகிறது.

நம் உள்ளூர் கவிஞர் வாக்குப்படி: “இல்லாத மேடையிலே எழுதாத நாடகத்தை எல்லோரும் நடிக்கின்றோம் – நாம் எல்லோரும் பார்க்கின்றோம்.”

கெட்டுக் குட்டிச்சுவராகித் தறுதலையாகியே தீருவேன் என்று ஒரு மகன் தவம் கிடந்தால் ஒரு அப்பனோ, ஆத்தாளோ, என்ன செய்ய முடியும் ?

ஒரு மயிரையும் புடுங்கமுடியாது (மன்னிக்கவும்) என்றுதான் தோன்றுகிறது.

`சாதுர்யமான வணிகர்’ அப்படிங்கறாங்க – தும்பை விட்டு வாலை பிடிக்கத் திணறியிருக்கிறார் காந்தி.

க்க்க்க்ரிரிரிரிரிரிங்க்ங்க்ங்க்ங்க்ங்க்ங்க் ….

இடைவேளை முடிந்து நாடகத்தின் இரண்டாம் `ஆட்ட’த்திற்கு பெல் அடித்து விட்டார்கள்.

உங்கள் பாத்திரத்தில் நடிக்க திரும்புங்கள்.



  1. மகன் தந்தைக்காற்றுவதை `உதவி’ என்றும் தந்தை மகற்காற்றுவதை `நன்றி’ என்றும் வள்ளுவர் சொன்னதன் காரணம் என்ன என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.
  2. புத்தகம் சுமார். படம் பார்க்ககத் தக்கதாக இருக்கிறது. ஈராஸ்நௌவில் இலவசமாகக் கிடைக்கிறது.

Once upon a time, long long ago, so long ago, nobody knows how long ago … : Bedtime stories for `Sid the Kid’

(My P4 speech at the Toastmasters club a few weeks ago. Tamil version here)

Good afternoon toastmasters !

My son `Sid the Kid’ is almost 12 years old, in fact just a couple of weeks shy. Despite being a tweenager he is still babyish in some ways and one manifestation of that is his requests for bed time stories.

Based on my mood, I will read him some story book or narrate the same old story that I have told him hundreds of times before or come up with a moral story either self-concocted or otherwise – A fairly frequently recurring moral of course being, the importance of treating one’s father well in his old age 🙂 Hmmm. Don’t know why 🙂

On some occasions if my intuition informs me that he is going to demand a story, I am known to jump the gun and bowl a googly at him thusly: “Siddhartha, why is it that I am the one who is always the story-teller. It is ENTIRELY unfair !!! It is YOUR turn today !” When he was a toddler, the stories he told me with his childish lisp and prattle still being intact, verily were milk and honey that flowed into my ears. There is a very famous couplet in my native language which when translated reads:

‘The pipe is sweet,’ ‘the lute is sweet,’ by them’t will be averred,
Who music of their infants’ lisping lips have never heard.

I can personally attest to the veracity of that claim, fellow toastmasters !

There then are also those days when I spin a yarn from my own childhood: About how life used to be in those days … about how we children would always cheerfully obey our father …, about how we would attend classes under a tree for lack of a proper class room in school … about how sometimes bird droppings from tree branches above, would plop on our heads … about how we children would always cheerfully obey our father 🙂 , about how we grew up without an iPad, TV, XBOX, laptop … about how we would manufacture a cricket ball by using cycle tube clippings, about how text books and clothes would be handed down from sibling to sibling …  about how we children would always cheerfully obey our father 🙂  …  Sid has a name for these stories. He calls them “Black and white stories” – Having watched old movies in TV, he seriously believed that the whole world was black and white till a few years ago !

I also have a few tricks up my sleeve for those nights he nags me for a story and I am truly exhausted. I will first extract a pinky promise from him saying: “Siddhartha, Appa is very tired; Nevertheless, because you ask I will still tell you a tale; but just one; No nagging for more ? Promise ?” and then do inky pinky ponky to select one from this carefully curated list of stories:

  1. Once upon a time there was a dog called Grover and the story is now over ! Good night !
  2. Once upon a time, there was a little boy. He asked his father for a story. His father said: “Sure, Once upon a time, there was a little boy. He asked his father for a story. His father said: “Sure, Once upon a time, there was a little boy. He asked his father for a story. His father said:  “Sure … (When my son understood the abstract concept of infinite recursion through this story, he was ALL OF SIX ! I had been observing his face closely: Once he comprehended what was happening, there was a mix of shame at being taken for a ride, amusement and moral outrage: “Appa-a-a-a-a-a-a-a ! THAT is cheating !!!)
  3. Once upon a time there was a farmer who sowed rice paddy in his field. One sparrow came there, plucked a grain of rice and flew away. Another sparrow came there, plucked a grain of rice and flew away. Another sparrow came there, plucked a grain of rice and flew away. Another sparrow came there, plucked a grain of rice and flew away. (… until he screams “Appa-a-a-a ! STOP !”)
  4. Once upon a time, there was this kingdom. It was night time and everybody was sleeping … If we continue the story, they will all get disturbed and wake up. So let us continue the story tomorrow. Good night !
  5. Once upon a time, there was a very sweet kid by name Sid. Oh wait, that is you and you know your story ! Good night !

And finally my favorite:

I: “Once upon a time, there were two good friends by name Dham and Dhum. If Dham wants to call Dhum, what would he say in Tamil ?”

Sid: “Vaa Dhum ?”.

“Vaa Dhum” in Tamil, my dear toastmasters, means “Come here Dhum”. So far so good.

I: “Great ! If Dham wants Dhum to go away, what would he say in Tamil ?”

Sid: “Po Dhum ?”.

“Po Dhum”, as you must have guessed, means “Go away Dhum” in Tamil and crucially also means “Enough!”

I: “Oh, you mean you have heard enough ? Alright then, good night !”

Dear toastmasters: Before you rush to pass judgement on my parenting, may I point out that I tell such stories only 7 nights a week ?

You may be familiar with the shortest telegraphic exchange ever: Oscar Wilde, the famous writer wanted to know how his just published book is fairing in the market place. He sent a telegram to his publisher comprising all of “?” and his equally eloquent publisher responded with all of “!

Likewise, you may also be familiar with the genre called flash stories: stories of extreme brevity, some times a story told in as few as six words ! ALL OF SIX WORDS ! You may also be familiar with 140 characters stories called twitterature.

Thus far, you heard the bedtime stories I tell Sid the Kid. Before I conclude, I want to tell you a story: A flash story; A moral story; An important story; A profound story; A story deeply relevant to all of us parents and just adults too in the present times:

“Not so long ago, there lived an active, healthy boy. One day, somebody gifted him a cell phone. The end.”

I urge you to ponder if this story is a comedy or a tragedy.

Thank you !

Good afternoon toastmasters !